GDA en een beetje historie

De Rooms Katholieke Voetbalvereniging GDA werd op 27 april 1922 in de toenmalige zelfstandige gemeente Loosduinen opgericht en mag zich aldus een waarlijk Loosduinse vereniging noemen.  

Naam en locaties
Voetbal werd in de eerste decennia van de twintigste eeuw ook in Loosduinen populair en enige rooms-katholieke jongens besloten in april 1922 een voetbalvereniging op te richten onder de naam W.I.K. “Willen Is Kunnen”. Zij vonden een veld in het Lage Duin ongeveer waar nu het winkelcentrum Savornin Lohmanlaan ligt. Pastoor J.v.d.Horst van de Loosduinse parochie vond het maar niks dat zijn roomse jongens in het duin voetbalden. Hij kocht van de familie Nederpel de tuinderij, die pal achter de kerk lag. In augustus 1923 werd het nieuwe voetbalveld door de pastoor aan zijn voetballende roomse jongens ter beschikking gesteld. Het was een mooi veld met een prachtig clubgebouw. Zo had elke speler een eigen kleedcabine. Het sportcomplex had toen een internationale uitstraling getuige de landenwedstrijden die er gespeeld zijn.  

De naam W.I.K. werd bij de verhuizing veranderd omdat er al een voetbalvereniging met die naam bestond. Op advies van de pastoor werd de nieuwe naam G.D.A. een afkorting van Gabriël Dell`Addolorata. Dit was de naam van een Italiaanse frater die onder jongeren had gewerkt en nog niet zo lang geleden zalig was verklaard. De pastoor vond de Italiaan een inspirerend voorbeeld voor zijn pupillen.  

Tot het jaar 1976 heeft GDA zijn hoofdveld en zijn clubgebouw gehad op het knusse complex achter de kerk, omsloten door de jongens- en meisjesschool, het nonnenklooster, de bewaarschool, de Loosduinse groenteveiling en het WSM.emplacement. Door de uitbreiding van de vereniging met afdelingen zaterdagmiddagvoetbal en damesvoetbal, tezamen met een groei in het ledenaantal ontstond behoefte aan meer velden, die gevonden werden op het sportcomplex Ockenburgh met de veelbetekende naam “Nova Zembla”. Op gegeven moment huurde GDA er zelfs drie velden. Voor het verenigingsleven was het spelen op twee verschillende locaties niet bevorderlijk. Veel GDA-elftallen speelden nooit op het eigen veld achter de kerk en kwamen zelden in het clubgebouw. Toen omstreeks 1970 duidelijk werd dat de Loosduinse Groenteveiling en het WSM-emplacement zouden worden verplaatst hoopte het GDA-bestuur op die vrij te komen terreinen de zozeer verlangde uitbreiding van de voetbalvelden te realiseren. De gemeente Den Haag besliste anders. GDA moest zijn plek achter de kerk opgeven en kreeg op het nieuwe sportcomplex Madestein drie velden met een trainingsveld toegewezen. Na jaren van sparen en plannen maken kon in oktober 1976 het nieuwe clubgebouw, gebouwd met de medewerking van veel GDA-leden, in gebruik worden genomen. Op 16 oktober verhuisde GDA in optocht, muzikaal begeleid door de harmonieën Sint Cecilia en Kunst naar Kracht, en onder begeleiding van politie te paard van haar oude stek achter de kerk aan de Emmastraat naar Madestein.  

Sportief gebeuren
De parochie van Loosduinen viel onder het bisdom Haarlem zodat GDA ging spelen in de Diocesane Haarlemsche Voetbal Bond, (D.H.V.B.). Zij werd ingedeeld in de derde klasse. De eerste jaren waren glorieus. Na drie kampioenschappen op rij volgde in 1925 promotie naar de landelijke bond R.K.F. (Roomsch Katholieke Federatie). Ook hier was de club succesvol. Na drie seizoenen speelde GDA in de hoogste regionen van de federatie, de eerste klasse. Gerenommeerde tegenstanders waren onder andere DHL, HBC, Leonidas, Lisse en TYBB. In 1937 moest GDA, na het spelen van beslissingswedstrijden tegen Donk uit Gouda en GVO uit Krommenie, een stapje terugdoen. Na het seizoen 1938/39 met een score van 35 punten uit 20 wedstrijden en een doelsaldo van 90 tegen 29, werd via beslissingswedstrijden tegen DOSR uit Roelofsarendveen en VVE uit Egmond de eerste klasse in de R.K.F. weer bereikt.  

Tijdens de Tweede Wereldoorlog (1940-1945) werd na het seizoen 1939/40 op last van de Duitse militaire overheid alle overkoepelende Nederlandse voetbalbonden, de rooms-katholieke -, de protestant christelijke - en de neutrale bond, samengevoegd tot de Nederlandsche Voetbal Bond, ( N.V.B.). Er werden vier landelijke klassen gecreëerd. GDA werd ingedeeld in de derde klasse. Gedurende 25 jaar speelde GDA in die klasse met wisselend resultaat. In 1952 en in 1954 moest worden geknokt om degradatie te voorkomen. Eind jaren vijftig werd tot tweemaal toe aan de poorten van de tweede klasse geklopt. Tevergeefs, eerst Celeritas en later het Haarlemse TYBB hielden GDA van promotie af. Een van de roemrijkste wedstrijden in deze periode werd gespeeld op 19 april 1959. Het was een bekerwedstrijd tegen de profclub ADO Den Haag.  De wedstrijd werd bekeken door 19.000 toeschouwers, die na een enerverende wedstrijd GDA nipt met 2-1 zagen verliezen. Pech: want drie minuten voor tijd schoot GDA nog op de paal en bij een gelijkspel zou GDA naar de volgende ronde zijn gegaan.  

Het kwaliteitsniveau van het eerste elftal kon niet worden gehandhaafd waardoor in 1966 de degradatie naar de vierde klasse moest worden geaccepteerd. De jaren daarna gaven wisselende competitieresultaten te zien. De vereniging kon niet voorkomen dat de kwaliteit van het eerste elftal terugliep. Dit werd in het voorjaar van 1976 onderstreept door een degradatie van de vierde klasse KNVB naar de hoofdklasse van de Haagse Voetbal Bond. Men hoopte, mede door de uitstraling van het nieuwe complex op Madestein, het verloren terrein in de competitie snel terug te winnen, maar kwam bedrogen uit. Na in de jaren 1981 en 1982 de promotie op het laatste moment misgelopen te zijn kon pas in 1983, bij het zestig jarig bestaan van GDA, de zolang verlangde promotie naar de vierde klasse van de KNVB gevierd worden. Honderden GDA supporters bezorgden met hun gezang begeleid door toeters en bellen de spelers van GDA-1 vleugels tijdens de kampioenswedstrijd tegen SEP-Delft. Na een 3-0 overwinning volgde op de fiets een zegetocht naar Loosduinen.  

Het ging goed met GDA. De vereniging groeide en ook het spelniveau ging omhoog. Na enige mislukte pogingen kon in 1989 de promotie naar de derde klasse gevierd worden. Het laatste decennium van de twintigste eeuw bood wisselende resultaten. Degradatie naar de vierde klasse en promotie naar de derde klasse volgden elkaar op. Maar de eeuwwisseling kon worden gevierd in de derde klasse. In de beslissingswedstrijd in Maassluis tegen VFC schoot Che Jansen in de 87ste minuut met een vrije trap GDA weer naar de zo begeerde derde klasse KNVB. In het seizoen 2001/02 leek het eerste elftal van GDA gemakkelijk op een kampioenschap in de derde klasse af te stevenen. Maar na een tumultueus competitieslot werd GDA weer eens veroordeeld tot een nacompetitie voor promotie naar de tweede klasse. Op het VIOS-terrein werd de beslissingswedstrijd tegen Scheveningen onder overweldigende belangstelling van honderden GDA supporters, na doelpunten van Che Jansen en Jeroen Peters, met 2-1 gewonnen. De terugtocht naar Madestein was onvergetelijk. Het zegevierende elftal en begeleiders werden op een versierde boerenkar onder begeleiding van honderden supporters op de fiets in triomf naar het eigen clubgebouw gebracht. De gealarmeerde motorpolitie kon slechts zijn bewondering uitspreken over de gedisciplineerde triomftocht naar Loosduinen.  

Thans speelt het vlaggenschip van onze vereniging alweer vijf seizoenen in de tweede klasse; en zoals dat gaat in de sport met wisselende resultaten.